นี่มันกี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้ว(2:40น.).....นอนไม่หลับ อาจเนื่องมาจาก

       1.นอนตอนเย็นไปแล้วเลยทำให้นอนไม่หลับ

       2.คิดมากจนนอนไม่หลับ

       3.คิดเรื่อยเปื่อยจนคิดถึงพ่อกะแม่ขึ้นมา.....

 ในเมื่อนอนก็ไม่หลับ และก็คิดถึงพ่อกะแม่ขึ้นมา  ก็เลยมาอัพบล็อกแก้นอนไม่หลับดีกว่า....

(นี่ไม่ใช่การนินทาแต่อย่างใด หากแต่เป็นการเล่าสู่กันฟังมากกว่า)

เมื่อก่อนนนน.....พ่อกะแม่อยู่ด้วยกัน ก็ทำมาหากินโดยการค้าขายโดยขายข้าวแกงตลาดนัดใกล้ๆบ้าน ขายแกงเป็นหลัก วันอาทิตย์แม่จะขายขนมจีนอยู่ที่บ้าน พ่อก็จะคอยเป็นลูกมือช่วยแม่(แต่ถ้าวันไหนพ่อเกิดแฮ้งค์ขึ้นมา(ก็คืนก่อนหน้านั้นมีการก้งเหล้ากับเพื่อนพ่อนิดหน่อย))วันนั้นแม่ก็จะปรุงแกงขายคนเดียวและพ่อก็จะช่วยแม่ขนย้ายเพียงอย่างเดียว

เหตุการณ์มันก็เป็นแบบนี้เรื่อยยยยยยไป.....แม่ก็บ่นตามประสาแม่มาตลอด

........จนวันหนึ่งแม่ชักเริ่มจะทนไม่ไหวประมาณนั้นก็เลยโทรมาหาBoutique.....

แม่ : ฮัลโหล(มาแบบเสียงนิ่งๆ)                                                                    

Boutique : อืมแม่ เปนงันมั่งสบายดีมะ มีรัยป่าว?

แม่ : พ่อมึงเมาอีกแล้วว ต่อว่ากูใหญ่เลย(เล่าไปร้องไห้ไป)

Boutique : .........

แม่ : กูจะไม่อยู่แล้ว กูอยากไปให้พ้น

Boutique : .......(เงียบไปพักนึง)จะไปไหนเล่า ไม่ต้องไปคิดมากกับคำพูดของคนเมาหรอกนา

...Boutiqueก็ทำได้แค่นั้น เหมือนไม่ได้ช่วยรัยเลย แต่ตอนนั้นน่ะอยากทำให้ได้มากกว่านั้นนะ T T

.........................และแม่ก็ไม่ได้ไปไหน ยังคงอยู่ที่บ้านต่อไป

 

จนมาถึงวันนี้......อะไรๆมันก็เปลี่ยนไป......พ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน พ่อยังอยู่ที่บ้านเหมือนเดิม แต่แม่ได้ย้ายขึ้นไปขายแกงต่อที่กรุงเทพแทน(แถวๆสะพานใหม่ใครผ่านไปก็แวะอุดหนุนกันได้นะคะแม่จะขายตอนเย็นไปจนถึงสามทุ่มค่ะไม่ค่อยเลยนะ)            แม่ก็จะมีการโทรไปถามพ่อ พ่อก็จะโทรไปถามแม่ว่า เปนงัยมั่ง สบายดีมั้ย? อาทิตย์ละ4-5ครั้ง

เช่น.....

แม่ : เปนงัยวันนี้ไม่เมาเหรอ?

พ่อ : ......บางทีก็หัวเราะกลบเกลื่อน บางทีก็บอกว่าก็เพื่อนชวนขัดเพื่อนได้งัยล่ะ (แกก็แถไปเรื่อยตามประสาแกอ่ะนะ)

แม่  : อย่ากินจนดึกมากนักล่ะ และก็อย่าเมามากล่ะ ตัวอยู่คนเดียวนะนั่นไม่คัยดูแลเดี๋ยวเข้าห้องน้ำแล้วก้นอนในห้องน้ำอีก

พ่อ : รู้แล้วล่ะนา ไม่ต้องเปนห่วงหรอก

หรืออาจเปนแบบนี้ .............(อันนี้Boutiqueแอบอิจฉา)

ก่อนวางสาย แม่ : ไม่คิดถึงกันมั่งเหรอ

พ่อ : ......หัวเราะกลบเกลื่อนก่อนแล้วก็.....อืม

อันนี้Boutiqueแอบอิจฉาจริงๆนะและก็กลับแอบยิ้มอยู่คนเดียวว่าเออนะ...เมื่อก่อนแม่เคยบอกว่าจะไม่อยู่กับพ่อแล้วจะไปให้พ้นแต่มาวันนี้กลับมีคำหวานให้แก่กัน ซึ่งอาจเป็นเพราะความห่างไกลล่ะมั้งที่ทำให้มีความรู้สึกรักกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น โหยหากันมากขึ้น

 

 

ปล. แม่เป็นคนเล่าให้ฟัง

 

edit @ 12 Jan 2010 03:51:30 by 13outique

edit @ 12 Jan 2010 03:52:54 by 13outique

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักๆ .....

เราก็เคยเหมือนกัน อยู่กับพ่อแม่มา 20 ปี ไม่เคยบอกรัก/เป็นห่วง แต่พอเราไปฝึกงานได้ เดือนกว่าๆ โทร.คุยกันก็บอกว่า คิดถึง+เป็นห่วง กินข้าวรึยัง กินกับอะไร เราซึ้งซะเกือบร้องไห้ที่ๆฝึกงานเลยอ่ะ

#1 By OFF JPK on 2010-01-12 06:42